Ferðalag til Íslands

Jæja, nú erum við loksins komnar til Íslands eftir mjög langt ferðalag. Ekki bara það að við komum alla leið frá Californiu, heldur gekk líka á ýmsu hjá okkur í ferðalaginu. Ferðin frá Californiu til Boston gekk mjög vel, það helsta var sennilega að við mæðgurnar fengum ekki sæti allar saman en með lagni tókst mér að breyta því. Þó að þetta hafi verið næturflug hjá okkur þá gekk bara allt vel. Ég flaug ein með stelpurnar mínar tvær, fjórar misstórar töskur og annað sem tilheyrir ferðalagi með krakka. En allt gekk þetta nú upp, töskurnar komu strax í Boston og við fengum þennan fína bílaleigubíl og héldum af stað til Nönnu vinkonu sem býr í Newton, rétt fyrir utan Boston.

Ég rataði eins og hetja um Massachusetts, jafnvel þó að ég hafi ekki keyrt þarna um í 1 og 1/2 ár. Við vorum næstu þrjár nætur í góðu yfirlæti hjá Nönnu og fjölskyldu. Við höfum ekki náð að hittast í 1 og 1/2 ár (frá því við fluttum frá Boston) svo við þurftum mikið að kjafta. En það var ofsalega gaman að hitta hana og fjölskylduna hennar. Krakkarnir okkar léku sér saman eins og þau hefðu aldrei gert neitt annað, ofsalega góð.

Í gær (mánudag) var svo stefnan tekin á Ísland. Ég segi stefnan því það gekk mjög erfiðlega að komast á leiðarenda. Þetta byrjaði með því að við lentum í smá umferðarteppu á leiðinni á flugvöllinn, en það leystist nú á hálftíma. Þegar við komum á flugvöllinn ákvað ég að fara fyrst og tékka okkur inn og síðan að skila bílaleigubílnum. Ég sem sagt fór í það að drösla 4 níþungum töskum og tveimur börnum inn í "tékkinn-ið". Þegar þangað var komið var ROSALEG röð hjá Icelandair. Ég hef aldrei séð svona mikla röð þar. Þá kom í ljós að vélin frá því kvöldinu áður var líka að tékka inn, en hún hafði aldrei farið vegna bilunar. Við enduðum á því að þurfa að bíða í "tékkinn-inu" í 2 klukkutíma (venjulegur biðtími er ca. 15 mín. max). Þegar við tékkuðum okkur inn kom í ljós að vélinni okkar hafði seinkað, átti upphaflega að fara klukkan 20:35 en seinkaði til 23:50. Þetta var nú ekkert til að hrópa húrra yfir en það var ekkert annað hægt að gera en að bíða. Svo við mæðgur fórum í rólegheitum að skila bílaleigubílnum og komum okkur vel fyrir á veitingastað inni í flugstöðinni. Fengum okkur súpu og brauð og hófum okkar bið til 23:50. Þegar klukkan var ca. 11, við búnar að fara nokkrar nammiferðir í búðina á flugvellinum og nokkrar tímaritsferðir, þá kom í ljós að fólkið sem átti að fara kvöldið á undan okkur átti ekki ennþá að geta farið vegna bilunar í vélinni. Hálftíma seinna kom í ljós að þetta fólk var sett í okkar vél og við áttum að verða strandaglópar í Boston yfir nóttina. Við mæðgur vorum þá búnar að bíða á flugvellinum í 7 1/2 tíma til einskis. Ég verð nú að viðurkenna að ég var eiginlega með grátkökkinn í hálsinum, við vorum þreyttar, svangar og stefndum á hótelgistingu. Allt í einu sé ég fólk æða að "boarding" borðinu og ég greip miðana okkar, skipaði Ýr minni að sitja kyrr með Elísabetu og hentist þangað sjálf. Þegar þangað var komið heyrði ég að það voru nokkur laus sæti og verið væri að reyna að fylla þá vél með fólki frá minni vél. Að sjálfsögðu var Saga-class fólkinu frá minni vél fyrst hleypt um borð. Ég og ein amerísk kona þarna, báðar með börn, fórum í sameiningu að reyna að koma okkur fyrir í vélinni. Á endanum fengum við sem betur fer sæti. Ég var svo ánægð þegar ég kom inn í vélina að ég hefði getað knúsað alla sem sátu nálægt mér, flugfreyjurnar og allt :-)
Eftir að við komum inn í vélina þá var auka klukkutíma bið því einhver hafði pakkað hjartalyfinu sínu í ferðatöskuna og það þurfti að húrra öllum töskunum út og aftur inn í vél :-) Ég gat ekki kvartað því ég var ennþá í sigurvímu eftir að hafa komist um borð í þessa vél. Flugferðin gekk svo bara ágætlega, þó ég hafi nú ekki sofið neitt sérstaklega mikið, en við komumst a.m.k. til Íslands.

Þetta er nú ekki búið því þegar við komum í Keflavíkina þá tók við málmleitarhlið. Ég hélt að það væri bara þegar við færum INN í vél ekki ÚT úr henni!!! Svo allir aftur úr skónum og í gegnum málmleitarhliðið. Þar var djúsinn hennar Elísabetar tekinn af henni, djús sem ég hafði mátt fara með í gegnum Californiu og Boston. Ég benti þeim nú á það að ég væri bara að fara inn í landið með djús dóttur minnar og þau mættu nú alveg smakka hann ef þau tryðu mér ekki. Ég var ekki á leiðinni í neitt flug eða neitt. En nei, einhver bryddan þarna við hliðið tilkynnti mér með mikilli yfirmannsrödd að það væru nú aðrar reglur í USA en í Evrópu. Ef einhverjir eru strangir þá eru það Bandaríkjamenn, en þeir samt hleyptu djúsnum í gegn :-) Einn af greinilega reyndari mönnunum þarna bauðst til að taka djúsinn í gegn fyrir mig og ég gæti nú náð í hann í "lost and found" þegar ég væri komin í gegn. Ég þakkaði honum kærlega fyrir en lét nokkur vel valin orð flakka til hinna, enda búin að ganga í gegnum ýmislegt síðasta sólarhringinn og orðin frekar þreytt á þessu veseni.

En þessu var nú ekki lokið ennþá því við fengum ekki töskurnar okkar, ekki eina einustu. Svo nú er bara að bíða og vona að þær komi með fluginu okkar á morgun. Engin auka föt til skiptanna fyrir og engir tannburstar eða neitt.

Ég get nú ekki annað en hlegið að þessu. Við erum sem betur fer komnar á leiðarenda en ég verð ekki alveg í rónni fyrr en töskurnar okkar koma.

Jæja góðir hálsar við erum sem sagt lentar í roki og rigningu á Íslandi og erum í góðu yfirlæti hjá pabba.

Knús og kossar, Edda og stelpur.